شهید خلیل فاتح آزاده سرافراز تبریزی است که در اردوگاه موصل سینه خود را سپر کرد و داوطلبانه مسئولیت سلاح و نارنجک های کشف شده از زیر خاک باغچه های مقابل آسایشگاه اسرا را پذیرفت و با آغوش باز به استقبال شهادت رفت تا آسیبی به دیگر همرزمانش نرسد.هیچ دوربینی این حماسه را ضبط نکرد و هیچ مورخی آن را ثبت ننمود اما خلیل یقین داشت که خدا حاضر و ناظر است و در روز حساب گواهی خواهد داد. او خوب می دانست که روزهای بدتری در انتظار او است.خلیل از سرنوشت خود آگاه بود و می دانست زمانی که در زیر شکنجه های وحشیانه بعثی ها در سیاه چالهای بغداد از شدت درد بارها از هوش می رود هیچکس،حتی همرزمانش نیز شاهد جان سپردن او نخواهد بود.اما آگاهی از این مسئله نیز موجب نمی گشت که امثال خلیل فاتحها در انجام وظیفه و مبارزه با دشمن ذره ای به خود تردید راه دهند.اگر آن روز شهید فاتح گوی سبقت را نمی ربود،کم نبودند فرزندان خمینی که داوطلب این فداکاری می شدند. همچنان که در مقاطع مختلف ایام اسارت مشابه آن را بسیار شاهد بودیم.

http://azadehnews.blogfa.com/